Στάθηκε τώρα μπροστά στο μνημείο κάποιας πολύτιμης θεότητος.Νεκροφανής κι αδιάψευστος, μάρτυρας των όσων ανείπωτων. Στάθηκε μπροστά στο μέλλον κι ανάμεσα στο παρελθόν. Ο Λεόναρντ Μιστ δεν χρειαζόταν θρησκείες, μα κάτι για να το πιστεύει. Κι ο Λέοναρντ Μίστ δεν υπήρξε ποτέ αυτό που νομίζεις, ήταν παράδοξος κι αλήτης.Είναι παράδοξος κι αλήτης. Κι αυτό που δεν το πιστεύεις, αυτό γίνεσαι.Αυτό που δεν πιστεύεις. Κι είμαστε χίλια πράγματα μέχρι να γίνουμε εμείς. Κι εγώ χίλια τόσα τα αρνήθηκα και χίλιες ανοησίες ξεστόμισα ως να τελειώσει αυτό το βράδυ.Κι εγώ κι ο Λέοναρντ Μίστ,αυτός ο τρισκατάρατος,τί κι αν ο Λέοναρντ Μίστ είμαι εγώ;Τί κι αν τον κραυγάζω με ονοματεπωνύμο γιατί με ξενίζει; Τί κι αν τρεμοπαίζουν τα τραγούδια στο ράδιο;"Δεν ακούς;",με ρωτανε "δεν ακούς;" κι εγώ δεν μπορώ να ακούσω αφού δεν είμαι εκεί.Είμαι αλλού και είμαι μπροστά σε αυτό το μνημείο χωρίς να αποφασίζω,χωρίς να σκέφτομαι πως θα καλύψω αυτό που τώρα μοιάζω.Τώρα.Πιο πολύ εγώ παρά ποτέ.Φαντάζει αυτές τις γιορτές, βάρος μη υποφερτό, μονότονο ο,τι μέσα μου φέρω απο χθές,κάθε χθές,κάθε εγώ.Η κουρτίνα συνηθισμένη πια να πέφτει στη λήξη της τελευταίας πράξης,ιερό το μυστήριο,ιερά όσα δεν κατανοώ,ιερό το άμεμπτο καθήκον κι εμμονές χωρίς επεξήγηση..δόξα εν υψίστοις..

Στα αγγλικά χώματα ψιχαλίζει,όπως πάντα

Το 1891 ο Λέοναρντ Μιστ βρέθηκε μπροστά σ'ένα μνήμα χωρίς λουλούδια, χωρίς κεριά και χωρίς τις συνήθεις πονεμένες ρητορείες των μυρίων αναπάντητων γιατί. Στην Αγγλία του 19ου αιώνα συνηθιζόταν το ανέβασμα θεατρικών παραστάσεων μικρού βεληνεκούς στους χώρους των νεκροταφείων με βασική τους θεματολογία τη μεταθανάτια απονομή δικαιοσύνης,την Κόλαση και τον Παράδεισο. "Να είστε καλοί χριστιανοί και θα πάτε στον Παράδεισο" κραύγαζαν τα ηθικά διδάγματα, "να είστε,να είστε,να είστε" επέμενε ανέκαθεν το δογματικό κατεστημένο, επιβεβλημένο από τον παπά,από τον δήμαρχο και τον φούρναρη.


Ο Λέοναρντ Μίστ βρέθηκε μπροστά στο γκριζωπό από τη φυσική διάβρωση και τους ανθρώπινους αφορισμούς μνήμα και κάπου έσπευδε να μιλήσει, έπαιρνε μια βαθιά αναπνοή, φούσκωνε τον θώρακα με σοφίσματα και εξυπνακίστικα αποφθέγματα, μα ο νεκρός δεν άκουγε κι ο Λέοναρντ δεν μιλούσε. Ψιχάλιζε, όπως πάντα στα αγγλικά χώματα, ο νεοκόρος απέδιδε τιμές και σεβασμό ανάμεσα στους μουγκούς διαδρόμους του πρώτου νεκροταφείου των μεγάλων προσωπικοτήτων. Οι θαυμαστές των νεκρών πρωτοπόρων έφερναν μαζί τους μερικά αρωματισμένα χαρτιά με ποιήματα αφιερωμένα στα είδωλα της φορμόλης και της φυσικής αποσύνθεσης. Οι γυναίκες έφερναν φρέσκα λουλούδια και ξύδι να ασπρίσουν τα μάρμαρα. Οι ψιχάλες συγκρατούσαν την συνήθη ακίνητη ροή που συναντάται στα νεκροταφεία. Κάποιοι φανέρωναν τα υγρά τους μάγουλα πίσω από τα μαντήλια που κουβαλούσαν στο πέτο τους.


Μια μέρα του 1891 ψιχάλιζε. Οι φοιτητές έφερναν μαζί τους βιβλία και σημειωματάρια εκμυστηρευόμενοι στους νεκρούς πρωτοστάτες τις ιδέες για επανάσταση. Το απόγευμα μύριζε φρέσκο ψωμί από τον γειτονικό φούρνο. Το καφενείο δίπλα παρέμεινε σχεδόν άδειο, με μερικούς ξεχασμένους γεμάτους άλγος από την επιθυμία τους για τον νόστο-ναι! μερικούς κουρασμένους νοσταλγούς. Όμως ο Λέοναρντ Μίστ στάθηκε για ώρα μπροστά από ένα μνήμα που το 'χε φθείρει λίγο η παλιά φωτιά και προσπαθούσε να μιλήσει. Ο Λέοναρντ Μιστ δεν κατάφερε να βρει τα λόγια.Έφτυσε αυθόρμητα το χώμα και έκανε να φύγει.


"'Εφυγε ξαφνικά;" ρώτησε ο νεοκόρος, "Έφυγε γρήγορα κι επώδυνα,όπως συμβαίνει σε αυτές τις περιπτώσεις,θα 'πρεπε να το ξέρει ο δήθεν σοφός,αυτό το πράγμα μόνο έτσι ξέρει να σκοτωνεί" απρόθυμα κι έκδηλα ενοχλημένος ο Λέοναρντ έριξε μια ματιά πίσω."Μα τί; Τί ήταν που τον σκότωσε, όπως λέτε,γρήγορα κι επώδυνα;Αυτά τα πράγματα δεν συμβαίνουν,ο λαός το ξέρει πως το γρήγορα είναι σίγουρα λύτρωση" κι η αντίδραση ήταν σχεδόν απόλυτη, ο νεοκόρος τον κοίταξε σαν ασεβές παιδόπουλο μηδαμινών αξιών."Τί ήταν; Μα τί άλλο;Η αλαζονεία του!",έφυγε με ρυθμικό βήμα,ανομολόγητα χαρούμενο από το ξεστόμισμα αυτό το βλάσφημο.


Κάπου μέσα στο μυαλό του γέλασε ρηχά,ασυγκράτητα..

Ο Λέοναρντ Μιστ ένα απόγευμα του 1891 που ψιχάλιζε ως συνήθως στα αγγλικά χώματα στάθηκε μπροστά σε ένα μνήμα ταλαιπωρημένο του πρώτου νεκροταφείου των νόμπελ και των εξεχουσών προσωπικοτήτων.Ο Λέοναρντ Μίστ έφτυσε στο έδαφος.Δεν εξέδωσε ποτέ τα δικά του βιβλία.Συνήθως έσκιζε τα γραπτά από αμφιβολία ή σιγουριά.Δεν μας απάντησε ποτέ.Ο Λέοναρντ Μιστ έκανε να φύγει.Κάπου βλασφήμησε παραφουσκωμένος από αμφισβήτηση και διαύγεια.Το βήμα του έγινε ζωηρό.Ο Λέοναρντ Μιστ έφτυσε στο έδαφος.

Ο Λέοναρντ Μιστ είναι ένας άνθρωπος που απελευθερώθηκε.

Δεν σώθηκε ποτέ.

Κι άλλωστε γιατί να θέλει κανείς να σωθεί;

Καλή σας μέρα =)

"A dreamer is one who can only find his way in the moonlight ..
...and his punishment is that he sees the dawn before the rest of the world"..